ذرات لاتکس پلیمر کاندیدای مناسبی برای تولید سیلیکا توخالی هستند زیرا در سایزهای یکنواخت، موجود هستند. اندازه و خاصیت سطح آن­ها در طول پلیمری شدن به راحتی قابل تنظیم است. پس از تشکیل پوسته سیلیکا، می­ توان آن­ها را با انحلال جدا کرد. بطور خاص، مهره­ های پلی استایرن (PS) و مشتقات آن برای اقتصاد و استحکام آن­ها جذاب است. تان و همکاران کره ­های سیلیکا توخالی را با توزیع قطر باریک از ۳۵۰ نانومتر تا ۴۵۰ نانومتر با استفاده از PS به عنوان قالب سنتز کرده ­اند. هسته پلی استایرن از طریق پلیمریزاسیون امولسیون سنتز شده و در نهایت با تجزیه حرارتی برداشته می شوند.

سنتز قالب سیلیکا توخالی با استفاده از حل کردن هسته قالب (روش یک نقطه)

پلی وینیل پیرولیدون (PVP) که باعث تثبیت سطح پلی استایرن می ­شود، رسوب سیلیکا را تسهیل می کند، زیرا تنها کره­ های PS با بار مثبت می­ توانند ذرات سیلیکا را روی سطح آن قرار دهند. زو و همکارانش از PVP استفاده کردند که PS را به منظور رشد پوسته سیلیکا در یک محیط آبی پایه الکل طراحی کردند. اندازه متوسط ​​سیلیکا توخالی با افزایش غلظت PVP کاهش یافته­ است. مقدار TEOS می تواند ضخامت پوسته سیلیس توخالی را کنترل کند.

همچنین، آن­ها دریافتند که هسته­ های پلی استایرن می­ توانند در دمای بالا در همان محیط حل شوند و در همین حال کره­های سیلیکای توخالی همگن تشکیل می ­شوند. به همین ترتیب­، دنگ و همكاران اظهار داشتند كه وقتی فرآیند پوشش در غلظت بالای آمونیاك انجام می­ شود، هسته­ های پلی استایرن به طور هم زمان در همان محیط حل می­ شوند، هیچ محلول اضافی یا فرایند كالسیناسیون لازم نیست. این روش “یک نقطه” که شامل مراحل دست و پا گیر نیست در تهیه آسان مواد توخالی کمک می­ کند.

نانو پلیمرهای سیلیکا توخالی بخاطر داشتن ویژگی‌هایی مانند چگالی نسبتا پایین و نسبت سطح به حجم بالا نسبت به سایر نانوذرات دیگر ، دارای ساختارهای غیر توخالی بوده که بیشتر مورد توجه قرار می گیرند.

 

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

فهرست
Call Now Buttonتماس