نویسنده:

تاریخ:

رنگ خوراکی یا مواد افزودنی رنگی، هر رنگ، رنگدانه یا ماده‌ای است که هنگام افزودن آن به مواد‌غذایی یا نوشیدنی، باعث ایجاد رنگ می‌شوند. رنگ خوراکی هم در تولید مواد غذایی تجاری و هم در آشپزی‌خانگی استفاده می‌شود. از رنگ‌های خوراکی نیز در انواع کاربردهای غیر‌غذایی از جمله مواد آرایشی، دارویی، پروژه‌های صنایع دستی ‌خانگی و وسایل پزشکی استفاده می‌شود.

هدف استفاده از رنگ‌خوراکی

مردم رنگ‌های خاصی را با طعم‌های خاص تداعی می‌کنند و رنگ‌های خوراکی می‌تواند در هر چیزی از آبنبات تا شراب را تحت تاثیر قرار دهد. پیوند بین رنگ و سلیقه منطقی است گاهی اوقات هدف شبیه‌سازی رنگی است که توسط مصرف‌کننده به عنوان طبیعی تلقی‌شود. از آنجایی که پرتقال‌ها نارنجی هستند، انتظار داریم نوشیدنی هایی با رنگ نارنجی طعم‌دار شود. مانند اضافه‌کردن رنگ قرمز به گیلاس‌های یخچالی است (که در غیر این صورت بژ رنگ خواهد بود)، نوشیدنی های قرمز باید مانند گیلاس طعم‌دار شوند، و نوشیدنی‌های بنفش مانند انگور طعم می‌دهند. اما گاهی اوقات به منظور تاثیرگذاری است، مانند کچاپ‌سبز که هاینز در سال 1999 راه‌اندازی کرد. مواد افزودنی‌رنگی به دلایل زیادی در مواد غذایی استفاده می‌شود از جمله:

  • برای اینکه غذاها جذاب‌تر، آموزنده و حاوی اطلاعات مفید به نظر‌برسند
  • تغییرات‌طبیعی رنگ را اصلاح کند
  • رنگ‌هایی که به طور طبیعی ظاهر می‌شوند را تقویت کند
  • به غذاهای بی‌رنگ، رنگ “سرگرم‌کننده” دهد
  • به مصرف‌کنندگان اجازه‌دهد ویژگی محصولات، مانند طعم‌های آبنبات یا دوزهای دارویی را با چشم و دیدن شناسایی کنند

اگر رنگی نباشد، بیشتر آنچه می‌خوریم جذاب به نظر نمی‌رسد. بدون رنگ‌آمیزی، هات‌داگ‌ها خاکستری می‌شوند.

تاریخچه رنگ‌های غذایی مصنوعی

تصور می‌شود که افزودن رنگ‌های خوراکی به مواد غذایی در اوایل 1500 سال قبل از میلاد مسیح، هنگامی که سازندگان آبنبات برای بهبود ظاهر محصولات، عصاره‌های طبیعی و شراب اضافه کرده‌اند، رخ داده‌است. در قرون‌وسطی، اقتصاد کشورهای اروپایی مبتنی بر کشاورزی بود و دهقانان عادت داشتند غذای خود را بصورت محلی یا تجارت در جوامع روستا تولید کنند. تحت فئودالیسم، جنبه‌های زیبایی شناختی، حداقل نه توسط اکثریت قریب به اتفاق عموماً بسیار فقیر، مورد توجه قرار نگرفت. این وضعیت با شروع شهرنشینی در اوایل عصر مدرن، هنگامی که تجارت بوجود آمد – به ویژه واردات ادویه‌جات و رنگ‌های گران‌بها – تغییر کرد. یکی از اولین قوانین غذایی، که در سال 1531 در آگسبورگ آلمان ایجاد شد، مربوط به سوزاندن ادویه‌ها یا مواد‌رنگی و زعفران ‌جعلی بود.

شروع انقلاب صنعتی:

با شروع انقلاب صنعتی، مردم به غذاهای تولید‌شده توسط دیگران وابسته شدند. این ساکنان جدید شهری خواستار غذا با هزینه ‌کم بودند. آنالیز شیمیایی هنوز ابتدایی بود و مقررات کمی داشتند. زوال غذاها شکوفا شد. فلزات سنگین و سایر ترکیبات حاوی عنصر معدنی ارزان، سرب قرمز (Pb3O4) و رنگ شنگرفی به طور معمول برای رنگ‌آمیزی پنیر و شیرینی مورد استفاده قرار گرفتند.

از آرسنیت مس (CuHAsO3) برای باز رنگ‌آمیزی برگ‌چای استفاده‌شده برای فروش مجدد استفاده شد.

همچنین در سال 1860 استفاده از رنگ در دسر، باعث مرگ دو نفر شد.

فروشندگان در آن زمان بیش از 80 ماده رنگی مصنوعی را ارائه می‌دادند که برخی از آن‌ها برای رنگ‌آمیزی منسوجات، نه مواد غذایی تهیه شده‌بودند.

بسیاری از مواد افزودنی رنگی هرگز به دلیل سمیت یا عوارض‌جانبی دیگر آزمایش نشده بودند. سوابق تاریخی نشان می‌دهد که صدمات، حتی مرگ و میر، ناشی از رنگ‌های آلوده بوده است. در سال 1851، حدود 200 نفر در انگلستان مسموم شدند، 17 نفر از آن‌ها به طور كلی، مستقیماً در نتیجه خوردن قرص‌های تقلبی بود.

رنگ‌ خوراکی می‌تواند به اشکال مختلف مانند پودرهای جامد، مایع، چسبناک مانند ژل یا رب‌ها در دسترس باشد. براساس منابع آن می‌تواند از دو نوع باشد:

(الف) رنگ طبیعی و (ب) رنگ مصنوعی یا سنتزی

رنگ طبیعی خوراکی برای سلامتی مفید است. نیاز به افزودن رنگ به غذا، غذا را جذاب‌تر می‌کند زیرا این امر به مصرف‌کنندگان در شناسایی محصولات غذایی مورد نظر خود کمک می‌کند. همچنین مواد غذایی رنگی بیشتر اشتها‌آور است. رنگ‌های غذایی روی اشتها و انتخاب غذا تأثیر می‌گذارد.

ماده رنگی طبیعی

برای جلوگیری از فرآوری بیش از حد غذا‌ها، برخی استفاده از رنگ خوراکی طبیعی را در هر زمان ممکن حمایت کرده‌اند.

از رنگ‌های طبیعی قرن‌ها برای رنگ‌آمیزی مواد غذایی استفاده شده ‌است. برخی از رایج‌ترین آن‌ها:

  • کاروتنوئیدها
  • کلروفیل
  • آنتوسیانین و زردچوبه است.

کاروتنوئیدها:

دارای رنگ قرمز، زرد یا نارنجی عمیق هستند. احتمالاً متداول‌ترین کاروتنوئید بتاکاروتن است، که وظیفه رنگ روشن نارنجی سیب زمینی‌های شیرین و کدو تنبل را بر عهده دارد. از آنجا که بتاکاروتن در چربی محلول است، برای رنگ‌آمیزی محصولات لبنی، که به طور معمول دارای چربی بالایی هستند، انتخاب مناسبی است. بنابراین بتاکاروتن اغلب به مارگارین و پنیر اضافه می‌شود. بله، اگر بیش از حد غذاهای حاوی بتاکاروتن مصرف کنید، ممکن است پوست شما نارنجی شود. خوشبختانه این شرایط بی‌ضرر است.

کلروفیل:

یکی دیگر از رنگدانه‌های طبیعی است که در همه گیاهان سبز یافت می‌شود. این مولکول نور خورشید را جذب می‌کند و از انرژی آن برای ترکیب کربوهیدرات‌ها با دی‌اکسید‌کربن و آب استفاده می‌کند. این فرآیند به عنوان فتوسنتز شناخته می‌شود و اساس زندگی روی کره زمین است. غذاهای دارای طعم نعنا یا آهک، مانند آبنبات و بستنی، گاهی اوقات با استفاده از کلروفیل رنگی می‌شوند.

بهترین منبع طبیعی برای رنگ‌های عمیق بنفش و آبی آنتوسیانین است. انگور، زغال‌آخته و بلوبری رنگ غنی خود را مدیون این ترکیب آلی هستند. بر خلاف بتاکاروتن، آنتوسیانین‌ها – که یک کلاس از ترکیبات مشابه را تشکیل می‌دهند نه یک ترکیب شیمیایی واحد – در آب محلول هستند، بنابراین می توان از آن‌ها برای رنگ‌آمیزی محصولات مبتنی بر آب استفاده کرد.  نوشابه‌های رنگ روشن و ژله اغلب با آنتوسیانین‌ها رنگ می‌شوند.

بیش از 500 آنتوسیانین مختلف از گیاهان جدا شده‌اند. همه آن‌ها بر پایه یك ساختار هسته‌ی اصلی واحد، یك فلاویلیوم بنا شده‌اند. این یون حاوی سه حلقه شش کربن و همچنین بسیاری از گروه های هیدروکسیل (-OH) است که مولکول را قطبی می‌کند (دارای بارهای منفی و جزئی مثبت) و محلول در آب است.

یکی دیگر از افزودنی‌های غذایی طبیعی که احتمالاً مصرف کرده‌اید، زردچوبه است که برای انتقال رنگ زرد عمیق خردلی اضافه می‌شود. زردچوبه از ساقه زیرزمینی گیاهی که در هند رشد می‌کند بدست می‌آید و معمولاً به عنوان ادویه در غذاهای هندی مورد استفاده قرار می‌گیرد. بسیاری از شرکت‌های مواد غذایی ایالات متحده برای رنگ‌آمیزی محصولات خود از زردچوبه و سایر ادویه‌های طبیعی استفاده می‌کنند. زردچوبه همچنین یک شاخص عالی اسید / باز است. اگر یک ماده قلیایی را به زردچوبه اضافه کنید، قرمز می‌شود.

ماده رنگی مصنوعی

آیا رنگ‌های خوراکی طبیعی کافی وجود ندارد؟ یک دلیل بزرگ برای مصنوعی بودن هزینه است.

از رنگ‌های طبیعی حاصل از منابع گیاهی، حیوانی و معدنی استفاده شده ‌بود، اما به دلیل علاقه اقتصادی، تولیدکنندگان رنگ‌های مصنوعی بیشتری را محبوب کرده بودند. آنیلین اولین فرآورده نفتی بود که یک ترکیب سمی است که از آن چندین رنگ سنتز شیمیایی حاصل شد. در واقع مواد اولیه از ذغال سنگ، قیر و از نظر سلامتی بسیار سمی به دست آمد. رنگ‌های مصنوعی معمولاً نسبت به رنگ‌های طبیعی از نظر فنی و اقتصادی کم هزینه‌تر هستند.

در هر کجا از رنگ مصنوعی در مواد غذایی استفاده شود، باید در برچسب‌گذاری به درستی در ظرف ذکر شود. شرکت‌های تولید‌کننده و صنایع باید برای اطمینان از ایمنی و سلامت عموم مردم، دستورالعمل‌های قوانین مواد غذایی را رعایت کنند.

ایمنی در مصرف رنگ‌های خوراکی مصنوعی

هیچ مدرک قطعی وجود ندارد که رنگ‌های خوراکی برای اکثر مردم خطرناک باشد.

با این وجود، ممکن است در بعضی از افراد واکنش‌های آلرژیک و بیش فعالی در کودکان حساس ایجاد کند.

با این حال، بیشتر رنگ‌های غذایی در غذاهای فرآوری شده ناسالم یافت می‌شوند که به هر حال باید از آن دوری کرد.

درعوض، روی خوردن غذاهای کامل و مغذی که به طور طبیعی فاقد رنگ هستند تمرکز کنید.

منابع

قیمت فروش رنگ خوراکی طبیعی

قیمت فروش رنگ خوراکی طبیعی

قیمت فروش رنگ خوراکی طبیعی

سیدی

امتیاز شما به این مقاله:
[کل آرا: متوسط آرا: ]

اشتراک‌گذاری:

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.

دسته‌بندی:

محصولات مرتبط:

فهرست
Call Now Buttonتماس